Hımmm... Nereden başlamalı, nasıl anlatmalı?
Aslında kısa ve öz, hamileyim =))
Bu haberi bloğuma yazmakta geç bile kaldım sanırım...
Ama insan bu dönemde bambaşka bir dünyada yaşıyor sanki özellikle de ilk 3 ay içinde. Bu benim ikinci hamileliğim ama insan ilki gibi yine heyecanlanıyor, değişen birşey olmuyormuş. Annelik iç güdüleri yine iş başında =)
16 haftalık 6 günlük oldum, ee sadece askerler şafak saymıyor. Dün doktorumuz cinsiyetinin %90 erkek olduğunu söyledi. Bir kızım vardı, şimdi bir de kısmetse oğlum olacak, ne mutlu bana. Darısı olmayanların başına...
Bundan sonra bol bol hamilelik ve bebek postları yazacağım sanırım, birde üzerimdeki şu miskinliği atıp hergün geçebilsem şu bloğun karşısına...
Ama hamilelik işte, kadının dengesi baştan sona değişiyor.
*İnsan göbeğinin büyümesine çok seviniyorda, olmayan pantalonları bir türlü kabul edemiyor.
"Nasıl ya, daha geçen hafta giydim ben bu pantalonu, oluyordu" =) gibisinden kendi kendine konuşmaya başlıyor.
*Günde kırk defa gelip geçerken aynada göbeğine bakıyor.
*Bütün hormanlar iş başında olduğu için oto b.ka ağlayıp, saçma sapan şeylere kahkaha ile gülebiliyor.
*Her sabah kaltığınızda artmış yeni bir sivilceye merhaba diyorsunuz.
*Mide bulantılarıyla yaşamayı öğreniyorsunuz.
*Uykuya doymamış bir haldeyken, eşinizin sabahları hadi kalk diye dürtmeleri sizin için tam bir sinir kaynağı olabiliyor.
*"Ayy hamilemisin çok sevindim" diyen komşuya" Neden, birliktemi büyütücez" diyesi geliyor.
*Etrafınızda birden geleceği gören insanlar çoğalıyor, popon büyümüş kızın olacak, göbeğin top gibi oğlan olacak, yüzünü leke basmış kesin kız... gibi...
Ve bunlara benzer birçok neden sayabilirim size...
Ama sonuç olarak mutlu ve huzurluyum...
Rabbim bu güzel duyguyu çocuk isteyen bütün çiftlere nasip etsin.
